Next
कवितेतील नाट्य
- डॉ. नीलिमा गुंडी
Friday, May 10 | 03:00 PM
15 0 0
Share this story

कवितेत कधी कधी एखादा नाट्यपूर्ण प्रसंग बारकाव्यानिशी वर्णन केलेला असतो. त्यात काही पात्रं असतात, त्यांच्या तोंडचे संवाद असतात. त्यातून नाट्य निर्माण होत असतं. प्रसंग जर ऐतिहासिक असेल, तर संवादात आवेश असतो. वा.भा. पाठक यांची ‘शिवराज आणि बालवीर’ ही कविता आठवा. त्यात शिवबांनी सांगितल्यानुसार सावळ्या हा बालवीर वेशीवरून कोणत्याही स्वाराला आत सोडत नाही. गंमत म्हणजे साक्षात शिवबालाही सोडत नाही. या प्रसंगात नाट्य आहे. तो कर्तव्यनिष्ठ बालवीर म्हणतो :
“हा मर्द मराठ्याचा मी बच्चा असे
 हे हाडही माझे लेचेपेचे नसे
 या नसानसांतून हिंमतबाजी वसे
 खबरदार, जर टाच मारुनी जाल पुढे,
 चिंधड्या उडवीन राईराई एवढ्या!”
करुण प्रसंगी मात्र संवादाची भाषा हळुवार होते.
ना . वा. टिळक यांनी ‘केवढे हे क्रौर्य’ या कवितेत शिकाऱ्याचा बाण लागून घायाळ झालेल्या चिमणीचं भावपूर्ण वर्णन केलं आहे. त्यात ती चिमणी जगाचा निरोप घेण्यापूर्वी आपल्या पिलांना भेटायला येते नि म्हणते,
 “म्हणाल भुलली जगा, विसरली प्रिय लेकरा
 म्हणून अतिसंकटे परत पातले मी घरा”
कवीला केवळ माणसांच्याच नव्हे, तर सगळ्या प्राणिमात्रांच्या भावना वाचता येतात, त्या अशा!
कवितेत कधी एख
 
15 0 0
Share this story

Post Your Comment
मराठी English
Your Name *
Email
  Notify me once my comment is published
Comment *
Content limited to 1000 characters,1000 characters remaining.

Select Language
Share Link