Next
जीवन त्यांना कळले हो...
राहुल शिंदे
Friday, February 08 | 05:00 PM
15 0 0
Share this story

मी नर्मदा. वय ७० वर्षे. वृद्धाश्रमात आहे, पण खबरदार माझ्याबद्दल सहानुभूती व्यक्त केलीत तर! मस्त मजेत आहे मी. स्वत:ला इथे भरती करून घेतलं तेव्हा इथलं वातावरण फारच नकारात्मक होतं. सहकारी आजी-आजोबांच्या तोंडावर बारा वाजलेले असायचे. म्हटलं हे काही खरं नाही. व्यायाम आणि हसणं दोन्ही व्हावं म्हणून मी संस्थाचालकांची परवानगी घेऊन, पुढाकार घेऊन इथे हास्यक्लब सुरू केला.

दु:ख कुणाला नसतं? पण त्याचा गाजावाजा कशाला करत बसायचं? माझ्या आयुष्याचा प्रवासही अनेक धक्क्यांचा आहे. लग्नाला पंधरा वर्षं होऊन गेल्यावर, सगळे उपाय करूनही मूलबाळ होत नाही, म्हणून पार संसाराची घडी विस्कटली. खूप सोसलं, खूप ऐकलं, मी आणि आमच्या ‘ह्यांनी’सुद्धा!
‘नर्मदा, असं दु:खात किती दिवस बसायचं? स्वतःचं मूल नशिबात नाही, ठीक आहे. आपण मूल दत्तक घेऊ’ असं आमचे ‘हे’ म्हणाले. परंतु मूल दत्तक घेण्याआधीच नशिबानं दुसरी खेळी खेळली. आमचे ‘हे’ हार्टअटॅकनं आकस्मिक गेले. मी दु:खाच्या लाटेत बुडून गेले. नंतर आयुष्यासमोर धडाडीनं उभी राहिले, बघू म्हटलं किती संकटं येतात? रडणं आणि भोगणं सोडलं, जगणं सुरू केलं. एकटीनं आनंदी राहायला शिकलं. फक्त पुस्तकं वाचून नाही तर जगण्यातल्या अनुभवातून! जेवणाचे डबे पुरवून आर्थिक बाजू सांभाळली. जमेल तशी, जमेल तेवढी गरजूंना, आजूबाजूच्यांना मदत केली. जगण्यानं प्रश्न दिले आणि त्याची उत्तरं शोधता शोधता काळ सरकत गेला.

काळ कुणासाठी थांबतो? शारीरिक क्षमता कमी झाल्यावर वृद्धाश्रम हीच आपल्या आयुष्याची संध्याकाळ, म्हणून इथे भरती होण्याचा निर्णय घेतला. आजूबाजूच्या निर्माण झालेल्या मायेच्या नात्यांनी इकडे येताना मला इथे न जाण्यासाठी विनंती केली, पण मी म्हणाले, “माझे हातपाय धड आहेत तोवर माझ्या पायानं तिथल्या वाटेवर जाऊ दे. मला सांभाळण्याचा भार कुणावरही मला टाकायचा नाही.”

वृद्धाश्रमात आल्यावर मी माझ्यासारख्या इतरांना जगण्याची उमेद देऊ लागले. मी स्वत: निराधार असून इतरांना आधार देते हा विचारच मला स्वतःचं दु:ख बाजूला ठेवायला सांगतो. एकदा इथली एक जण मला म्हणाली ‘तुमचं दु:ख वेगळं, माझं दु:ख वेगळं. मला माझ्या सख्ख्या मुलानं वृद्धाश्रमाची वाट दाखवली. आतडी तुटतात हो... तुम्हाला नाही कळणार.” मी दु:खी झाले. मनात म्हणाले, ‘हो मला नाही कळणार... मला मूलच नाही ना?’
तिचंही खरंच होतं. मुलगा असूनही असं... माणसाच्या जगण्याची काय गंमत असते नाही? सुखाच्या दिवसांच्या आठवणी होतात आणि ते सुख आता नसलं की त्या आठवणी दु:खद होतात.

कुठल्याही गोष्टीला खरंच वय नसतं. सगळे नियम आपणच तयार करतो. माझं संपूर्ण आयुष्य प्रश्नांची उत्तरं शोधण्यात गेलं आणि आता उसंत मिळाली आणि ते... ते... इथले ते विधूर सावंत आजोबा मला आवडायला लागलेत. खरं तर त्यांनीच लाइन मारायला सुरुवात केली. आज आमचं भेटायचं ठरलंय. काल ते मला म्हणाले, “उद्या आपण सकाळी दहा वाजता भेटायचं का? थोडं काम आहे.”

मला माहीत होतं, कसलं काम आहे, तरी मुद्दाम फिरकी घेत मी म्हणाले, हो का? बरं सुनीलाबरोबर भेटते मी.
“सुनीला? तू एकटी भेटशील का? तुझ्याकडेच काम आहे.” मी तयार झाले. प्रेमाला कुठं वय असतं का? मनाची दारं, खिडक्या उघडल्या की बाहेरचं सौदर्य दिसतं. जीवनाचं एक रहस्य मला कळालं, कशातही गुंतून राहायचं नाही. हे विश्वची माझे घर म्हणत आनंदानं जगायचं.
चला, खूप बोलले. सावंताना भेटायला जाण्याआधी आवरायचंय. नवीन साडी नेसणार आहे. आजच प्रपोज केला त्यांनी, तर सेल्फी काढताना फोटो चांगला यायला हवा ना?
 
15 0 0
Share this story

Post Your Comment
मराठी English
Your Name *
Email
  Notify me once my comment is published
Comment *
Content limited to 1000 characters,1000 characters remaining.

Select Language
Share Link